Lotgenotencontact voor seksueel, psychisch en/of fysiek misbruikte personen
 
IndexIndex  PortaalPortaal  EvenementenEvenementen  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  Inloggen  RegistrerenRegistreren  
| >> ZONDAG 28 Januari THEMA CHAT: "KUN JIJ UIT JE COMFORTZONE STAPPEN?" << |

| >> De Chat en uw instellingen zijn verplaatst naar uw "Mijn Pagina" in het menu hierboven!!! Lees ook onze Nieuwjaars Nieuwsbrief << |

Nederland Heelt
  • FB tijdlijn + Evenementen
  • Belangrijk
  • Mededelingen
  • Agenda
  • Blogs
  • Tweets
  • Leden in het nieuws
    In het kader van het nieuwe vooronderzoek naar mishandeling van kinderen in tehuizen en pleegzorg door commissie Micha de Winter hebben wij een playlist gemaakt van videos waarop leden interviews geven over misbruik en mishandeling, deze zijn nog steeds actueel en kunnen als steunbewijs dienen voor anderen! Klik op de foto om de playlist te openen.


    Bekijk HIER alle berichten in deze categorie
  • Webcam Opname

    Webcam Recorder

    HTML5 Cam Recorder

    Audio Recorder

    Om jezelf op te nemen terwijl je praat of zingt, kun je één van de bovenstaande online recorders gebruiken die gebruikt maakt van je webcam of microfoon! Ze openen in een popup window, je kunt het venster kleiner/groter maken en het positioneren waar je maar wilt ! Elke opname kun je achteraf downloaden!

Meest bekeken onderwerpen
beste muziek aller tijden
Van Harte Gefeliciteerd Met Je Verjaardag Trijntje !!
Oproep: Kinderdorp Neerbosch - Nijmegen 1945-1985
Algemene Voorwaarden
Psychische mishandeling en emotionele verwaarlozing van kinderen
Narcisme in een relatie: ‘Ik kan me nog steeds niet voorstellen dat hij hiertoe in staat was’
Oproep: Observatiehuis, Lijsterbesstraat 61, Den Haag (1966-1967)
Je nergens bij horen voelen en trauma
Beste muziek aller tijden (2)
Item over Misbruik op Kinderdorp Neerbosch van Popeye

5 resultaten gevonden

AuteurBericht
Onderwerp: Drukte bij hulplijn seksueel geweld in Nederland
Admin

Antwoorden: 0
Bekeken: 859

Zoek in: Nieuws Extern   Onderwerp: Drukte bij hulplijn seksueel geweld in Nederland    di 23 feb 2016, 18:36
Drukte bij hulplijn seksueel geweld in Nederland

Binnen twee maanden zoeken driehonderd mensen hulp

Het is druk op de landelijke hulpijn voor seksueel misbruik en geweld. In twee maanden tijd zochten driehonderd mensen hulp via de telefoonlijn of mail. Dat is beduidend meer dan eerder het geval was; in oktober kreeg de lijn nog 29 hulpvragen te verwerken.

Het is zo belangrijk om de stilte te verbreken
Dat stelt initiatiefnemer Slachtofferhulp Nederland. De stijging is deels te verklaren door een grote campagne op radio en televisie. In de maand voor de campagne (oktober) kreeg de lijn 29 hulpaanvragen te verwerken. Tijdens de campagne van twee maanden steeg dat naar bijna 150 per maand. Een andere verklaring is volgens Slachtofferhulp de spontane #zeghet campagne op Twitter. Vrouwelijke twitteraars deelden enige tijd hun eigen ervaringen met misbruik via korte tweets.

Aandacht
Alexandra Houbiers, directeur Programma en Innovaties bij Slachtofferhulp Nederland spreekt van een 'heel mooi resultaat'. ,,Veel aandacht op radio, tv, kranten en andere media kan er dus voor zorgen dat mensen over de streep worden getrokken om hun verhaal te vertellen en hulp te zoeken.''

Praten over nare ervaringen is volgens Houbiers van wezenlijk belang in de strijd tegen misbruik en geweld. ,,Het is zo belangrijk om de stilte te verbreken. Pas als we weten dat er misbruik of geweld heeft plaatsgevonden kunnen we als samenleving slachtoffers hulp bieden, daders aanpakken en hardnekkige patronen doorbreken.''

De hulplijn en bijbehorende website zijn sinds 2014 in de lucht. Dit op advies van de commissies Samsom en Deetman die onderzoek deden naar misbruik in de katholieke kerk en in de jeugdzorg. Slachtoffers worden via de landelijke hulplijn begeleid naar de juiste hulp.

BRON: AD.nl
Onderwerp: Drukte bij hulplijn seksueel geweld in Nederland
Admin

Antwoorden: 0
Bekeken: 915

Zoek in: Nieuws Extern   Onderwerp: Drukte bij hulplijn seksueel geweld in Nederland    wo 06 jan 2016, 21:55

Binnen twee maanden zoeken driehonderd mensen hulp

Drukte bij hulplijn seksueel geweld in Nederland

Het is druk op de landelijke hulpijn voor seksueel misbruik en geweld. In twee maanden tijd zochten driehonderd mensen hulp via de telefoonlijn of mail. Dat is beduidend meer dan eerder het geval was; in oktober kreeg de lijn nog 29 hulpvragen te verwerken.

Dat stelt initiatiefnemer Slachtofferhulp Nederland. De stijging is deels te verklaren door een grote campagne op radio en televisie. In de maand voor de campagne (oktober) kreeg de lijn 29 hulpaanvragen te verwerken. Tijdens de campagne van twee maanden steeg dat naar bijna 150 per maand. Een andere verklaring is volgens Slachtofferhulp de spontane #zeghet campagne op Twitter. Vrouwelijke twitteraars deelden enige tijd hun eigen ervaringen met misbruik via korte tweets. 
Citaat :
"Het is zo belangrijk om de stilte te verbreken" zegt Alexandra Houbiers, Slachtofferhulp Nederland.


Aandacht
Alexandra Houbiers, directeur Programma en Innovaties bij Slachtofferhulp Nederland spreekt van een 'heel mooi resultaat'. ,,Veel aandacht op radio, tv, kranten en andere media kan er dus voor zorgen dat mensen over de streep worden getrokken om hun verhaal te vertellen en hulp te zoeken.''

Praten over nare ervaringen is volgens Houbiers van wezenlijk belang in de strijd tegen misbruik en geweld. ,,Het is zo belangrijk om de stilte te verbreken. Pas als we weten dat er misbruik of geweld heeft plaatsgevonden kunnen we als samenleving slachtoffers hulp bieden, daders aanpakken en hardnekkige patronen doorbreken.''

De hulplijn en bijbehorende website zijn sinds 2014 in de lucht. Dit op advies van de commissies Samson en Deetman die onderzoek deden naar misbruik in de katholieke kerk en in de jeugdzorg. Slachtoffers worden via de landelijke hulplijn begeleid naar de juiste hulp.

BRON: AD.nl
Onderwerp: Wat ik leerde van #Zeghet
Admin

Antwoorden: 0
Bekeken: 856

Zoek in: Algemeen   Onderwerp: Wat ik leerde van #Zeghet    wo 04 nov 2015, 18:06

Ik wist niet van de regelmaat van aanranding en verkrachting

Ik heb een afkeer van yoga. Echt. Een irrationele afkeer al zeg ik het zelf. Ik snap zelf ook wel dat er mensen zijn die echt baat hebben bij in een ongemakkelijke houding op een te dun matje in een legging aan hun ademhaling werken. Moeten ze lekker zelf weten. En ik haat de IKEA. Ik kom er. Als het moet. Maar ik ga er liever weg. Ook voel zelfs ik me – als toch bovengemiddeld actieve twitteraar – weleens ongemakkelijk als ik allerlei persoonlijke verhalen van mensen op Twitter lees. Het voelt toch wat voyeuristisch.

Een man is geen teddybeer
Toch waren dat niet de voornaamste redenen waarom ik het fundamenteel oneens was met het artikel van Dieuwertje Kuijpers alhier gisteren. Volgens Kuijpers is de Nederlandse man sowieso al een verhipsterd, ver-Oprah’d chemisch castraat. Ik ken ze niet. Maar misschien kom ik teveel bij voetbalwedstrijden en hardcore punkshows. En zijn die mannen daar niet helemaal representatief. Maar wat zou het?

Geen castraat met een knotje helpt tegen de inbreuk op je gevoel van eigenwaarde en veiligheid – soms zelfs in je eigen huis – als je het slachtoffer geworden bent van seksueel geweld. Een man is geen teddybeer, ook niet als hij een knotje heeft.

Ik wist niet van de regelmaat van aanranding en verkrachting
En dat is nu precies wat ik leerde van de verhalen die ik via de hashtag #zeghet te lezen kreeg in mijn timeline. De impact die het voor sommige mensen kan hebben, van een vervelende ervaring in de kroeg tot verkrachting in je eigen huis. En de regelmaat waarmee dit schijnbaar voorkomt. Dat eerste kon ik natuurlijk met een beetje empathie wel raden, al komt het veel harder binnen als je zoveel verhalen onder elkaar leest. Maar dat tweede wist ik eenvoudigweg niet. Ik was niet op de hoogte van de verhalen van sommige vrouwen die ik ken. En ik was al zeker niet op de hoogte van de hoeveelheid verhalen van vrouwen die ik ken. Waarmee ik in ieder geval nu bewuster ben dan gisteren.

Maatschappelijke norm moet veranderen
Kuijpers heeft volledig gelijk als ze zegt dat we het Wetboek van Strafrecht hebben. Gelukkig maar. Maar in kwetsbare situaties waarin het voor de wet vaak vervalt in een ‘he said, she said’ en dus gebrek aan bewijs is het hard nodig dat de maatschappelijke norm verandert. Natuurlijk moeten we inzetten op meer expertise en sensitiviteit bij de politie. Op het oppakken van aangiftes. Op arrestatie van degenen bij wie wel bewijs is. Maar daar redden we het niet mee. Bewustzijn kan de maatschappelijke norm aanpassen. En dat is hard nodig.

Aanzetten tot denken
Natuurlijk twitter je geen verkrachter terug zijn huis in. En misschien is het voor sommige mensen inderdaad niet meer dan het delen van traumatische ervaringen. So be it. Maar daarnaast merkte ik – zowel aan mezelf als aan de ervaringen van anderen – dat veel mensen zich simpelweg niet bewust zijn van de omvang van dit probleem en van de impact die het op levens van mensen heeft. Het zet aan tot denken. In het slechtste geval houdt het daar op. Dan heb ik er in ieder geval iets van geleerd; en dan ben ik vast niet de enige. In het beste geval leidt dat denken tot een betere omgang met aangiftes, een zoektocht naar de verbetering van de juridische positie van slachtoffers en een ferm maatschappelijk ‘nee’ tegen mensen die het normaal vinden midden in een volle kroeg hun hand tussen je benen te duwen. Klinkt best haalbaar, toch?

Tenslotte, ik haat yoga. En de IKEA. En winkelen.

BRON: cult.tpo.nl
Onderwerp: #zeghet Omdat het nodig is
Admin

Antwoorden: 0
Bekeken: 957

Zoek in: Algemeen   Onderwerp: #zeghet Omdat het nodig is    wo 04 nov 2015, 14:20
#zeghet omdat het nodig is

Ik had besloten niet mee te doen met #zeghet. Ik was moe, ik had vorige week al een stukje geplaatst over hoe elke grens die een man overgaat er één te veel is, en een jaar geleden schreef ik een column voor Radio 1 waarin ik victim blaming aan de kaak stelde. Afgelopen maandag toen de hashtag #zeghet werd gelanceerd, had ik de energie niet om te zoeken naar mijn ervaringen en ik besloot: ik heb genoeg gedaan met dit onderwerp, laat de anderen nu maar even.

Maar gisteren tijdens het kijken van het item over #zeghet bij Pauw viel het muntje ineens: niemand praat hier graag over. Niemand denkt: goh, ik ga eens even lekker oprakelen wat er zoal voor viezigheid is gepasseerd in mijn leven. Niemand heeft zin om zichzelf voor het oog der natie bloot te geven over zo’n onderwerp. Dat is juist het probleem. Juist mensen zoals ik, die het taboe graag willen doorbreken, kunnen het zich niet veroorloven om te zwijgen als er eindelijk wordt geluisterd. Dus ik moet wel.

Ik ben een klassiek slachtoffer van seksueel misbruik en seksuele intimidatie: ik heb mezelf altijd dom en naïef gevonden, en mede daarom heb ik er heel weinig over gesproken. Nog steeds verklaart dat deels mijn huiver om erover te praten. Sterker: ik heb de meeste van die gebeurtenissen als kale verhalen opgeslagen, zonder emotie, zonder dat ik me nu nog kan herinneren hoe bang, verdrietig of kwaad ik toen was. Waarschijnlijk omdat ik er destijds alles aan deed om uit de categorie ‘aanstellers’ te blijven.
Ook deel ik de huiver die Sunny Bergman beschrijft in haar column deze week: ‘Ik schaam me dus voor mijn eigen negatieve seksuele ervaringen. Want – zo luidt mijn innerlijke redenering – andere vrouwen hebben dit niet meegemaakt. Ik wás nu eenmaal losjes en promiscue, de meeste vrouwen gaan niet zomaar met wildvreemde mannen mee.’ Welnu, Sunny, dat gevoel heb ik dus ook, en dat gevoel hebben vermoedelijk velen met ons.

Daarom een opsomming. Om de ernst aan te geven. De frequentie. De variatie. Het ondermijnende.

Wat? verkrachting
Waar? Portugal
Hoe oud was ik? 14
Wat gebeurde er?
Mijn vakantievriendje was een jaar of zes ouder dan ik, we liepen al een dag of tien hand in hand, we zoenden op het strand en ik had al een paar keer duidelijk gemaakt dat ik niet toe was aan meer dan wat gezoen en gefriemel. Dat leek geen probleem. Na een dag of tien ging ik met hem naar huis om wat op te halen, hij deed de deur achter mij op slot, ging beyond friemelen, trok mijn broek naar mijn knieën en stortte zich met zijn volle gewicht met mij op de bank. Ik zei meermaals ‘no’, probeerde me te ontworstelen, maar werd zogenaamd liefhebbend de mond gesnoerd en dieper in de bank gedrukt. In mijn hoofd tolde alles: ik was verliefd op hem, wilde hem niet teleurstellen, wist dat ik hem moest slaan, maar deed het niet. Liet het toen maar gebeuren en wilde zodra hij van mij af klom naar huis, maar de deur was op slot. Toen hij met de huissleutels naar de deur kwam lopen, vroeg hij zachtjes: zal ik je naar huis brengen? Ik vond dat zo lief dat ik de volgende dag nog de moeite heb genomen om naar het café te gaan waar hij werkte om te zeggen dat ik het uitmaakte. ‘No problem’, zei hij.

Wat? overvallen op straat
Waar? Amsterdam
Hoe oud was ik? 18
Wat gebeurde er?
Ik fietste om een uur of acht ’s avonds via de Vrolikstraat en de Wibautstraat naar een feestje, met in mijn ene hand een fles wijn met een plastic zak eromheen en in de andere mijn fietsstuur. Het was donker. Plotseling hoorde ik hollende voetstappen, ik keek achter me, zag een schim en voelde mijn fiets vertragen: er hing iemand aan mijn bagagedrager. Ik schold wat, probeerde door te fietsen, maar voelde langzaam mijn fiets kantelen, ik verloor mijn evenwicht en viel. De jongen trok mij onder mijn fiets vandaan en begon mij aan mijn schouders van straat te slepen, ik schreeuwde en worstelde. Ik slingerde de hand met de fles wijn zijn kant uit, voelde hoe hij losliet, en hoorde hoe hij wegrende. Met bonkend hart ben ik doorgefietst naar het feestje. De volgende dag heb ik aangifte gedaan en vervolgens vierhonderd verdachte mannen moeten bekijken (ik herkende hem niet). Daarna ben ik met de politie naar de plaats des onheils gegaan, waar een bosje struiken was waar tal van handtasjes, vieze boekjes en matrasjes lagen. De gemeente heeft de maanden erna die bosjes verwijderd.

Wat? naar een bos gebracht tijdens het liften
Waar? Brussel
Hoe oud was ik? 17
Wat gebeurde er?
We gingen van Amsterdam naar Brussel liften, drie zeventienjarige meisjes. Het was winter en we waren niet voor het donker op de plaats van bestemming. Het laatste stuk kregen we een lift van een man die snijbloemen ging afleveren bij een distributiecentrum. We mochten met zijn drieën voorin zijn busje. Of we het erg vonden om aan de rand van de stad afgezet te vonden? Nee, dat vonden we niet erg, we waren blij met elke lift die we kregen. Toen hij een tijdje later zijn handrem krakend aantrok, zag ik in het licht van de koplampen alleen maar bomen. Ik voelde nattigheid en inderdaad: hij pakte de vriendin die het dichtste bij hem zat bij haar arm en begon met zijn andere hand aan haar riem te sjorren. Ik zat bij de deur, gooide die open en sprong eruit en trok de vriendin naast me mee. Ook de vriendin die in zijn greep zat, wist zich te ontworstelen, maar moest haar spullen nog zien te pakken. Wij hielden de man af, zij pakte haar spullen en vervolgens zijn we weggehold, de duisternis in. Uiteindelijk hebben we een uur door een donker bos gedwaald, alvorens iets van bewoonde wereld tegen te komen.

Wat? gedrogeerd
Waar? Amsterdam
Hoe oud was ik? 20
Wat gebeurde er?
Ik ging eten bij iemand met wie ik een avond lang had geluld in het café waar ik werkte. De man was redelijk gespreksgezelschap en een knappe vent, dus ik verwachtte wel iets van de avond. Hoe het precies in zijn werk ging, kun je hier lezen, maar kort gezegd was het best gezellig, totdat de man zichzelf ging drogeren. Hij bood mij voortdurend lijntjes en pilletjes aan, maar ik weigerde en beperkte me tot wat bier. Tijdens de avond zocht ik nog wel mee naar een xtc-pil die hij zei kwijt te zijn. Toen de man zelf langzaam onaanspreekbaar werd, wilde ik vertrekken. Terwijl ik mijn jas zocht, merkte ik dat mijn vingers tintelden, er een warme gloed over mijn rug trok en ik onverklaarbare vlinders in mijn buik had. Toen wist ik waar die xtc-pil was gebleven. De man in kwestie was in een diepe slaap, en ik verliet volkomen van de wereld zijn huis. Vermoedelijk was dat niet zoals hij het bedacht had.

Wat? verkracht in slaap
Om herleidbare info te voorkomen, laat ik leeftijd en locatie in het midden.
Wat gebeurde er?
Ik werd wakker uit een droom over seks. Tenminste dat dacht ik: in werkelijkheid was iemand me echt aan het penetreren. Ik knipperde met mijn ogen, herkende de vriend van een huisgenoot, vloekte, duwde hem van mij af, stuurde hem mijn kamer uit en kon wekenlang niet bevatten wat er was gebeurd. De persoon in kwestie heeft later sorry gezegd. Vermoedelijk heb ik geantwoord dat het niet erg was.

Wat? tongzoen van schoonfamilie
Om herleidbare info te voorkomen, laat ik leeftijd en locatie in het midden.
Wat gebeurde er?
We waren met zijn tweeën, de woonkamer was verder leeg. De andere gasten waren naar het toilet, of even iets uit de auto pakken. Ik zat met een glas wijn de maaltijd te verwerken in een luie leunstoel, toen hij plotseling voorover boog en zijn tong in mijn mond stak. Ik schrok me een hoedje, duwde hem weg en vertrok direct naar mijn slaapkamer. Het familielid bleef met zijn vrouw logeren in de logeerkamer. Ik loog dat ik me niet zo lekker voelde en ben de hele avond weggebleven. Midden in de nacht maakte ik mijn partner wakker, ik vertelde het relaas. Mijn partner ging verhaal halen en de dader ontkende. Wel sloop hij later die nacht op kousenvoeten het huis uit. Met zijn vrouw.

Dit is slechts een greep uit de ervaringen. Ik heb een beroerd geheugen en de gave om Oostindisch te onthouden, bovendien is er zo’n enorme hoeveelheid van kleinere gevallen van seksuele intimidatie waaruit ik zou kunnen kiezen, dat ik heb besloten om het hierbij te laten. Het moet geen dagtaak worden.

Het is belangrijk om te vermelden dat ik hier allemaal redelijk ongeschonden uit ben gekomen. Ik heb dus niet veel van jullie nodig: geen aandacht, geen bevestiging, geen medelijden en geen harten onder de riem. Wat ik jullie wel vraag, is om mee te helpen het maatschappelijk bewustzijn te vergroten en het taboe te doorbreken.

BRON: maartjeluif.com
Onderwerp: Je losmaken van je dader ook al is het famillie is alleen maar goed.
Admin

Antwoorden: 0
Bekeken: 844

Zoek in: Algemeen   Onderwerp: Je losmaken van je dader ook al is het famillie is alleen maar goed.    ma 02 nov 2015, 17:44
Je losmaken van je dader ook al is het famillie is alleen maar goed.

Laatst  heb ik in therapie een oefening gedaan met me losmaken van een van mijn daders van seksueel misbruik.
Ik voelde weer even die wanhoop en het gevoel van niet winnen, het weerloze kleine kind wat niet sterk genoeg was om zich te bevrijden van haar dader.
Maar er kwam ook een oerkracht van de volwassen Lara naar boven.
De Lara die sterk is, De Lara die niet meer zwijgt, De Lara die voor zichzelf opkomt, De grote en volwassen Lara ,  De Lara die zich los maakte van de woorden van de dader.
De zin die mij al die jaren het zwijgen heeft opgelegd.
En nee ik zwijg er nu niet meer over.
Als kind is dit een heel moeilijk iets om mee te dealen geweest en dat is het nog steeds.
Toch is er nu een soort oerkracht in mij losgekomen op mijn 14de weet ik nog wel hoe bibberend ik het in de stoel van de orthopedagoge zat te vertellen van de crisisopvang, hoe bang ik was en hoe moeilijk het voor mij was.

De tranen kunnen over me wangen lopen als ik hier aan terug denk.
De dag dat ik het vertelde, kan ik me nog voor de geest halen als gister.
Ik zat in inmiddels alweer een maand of 6 a 7 in de crisis opvang.
Maanden waarin het voor de orthopedagoge heel moeilijk was en bepaald niet makkelijk om mijn vertrouwen te winnen.
En waarin ik behoorlijk heftig gedrag vertoonde elke dag haalde ik mezelf wel minimaal 1x open met een stuk glas en wat ik maar voor handen had.
Gelukkig werd ik serieus genomen.
Maar toen kwam de volgende stap het vertellen aan de voogdes die inmiddels was toegewezen.
ook daar zat ik weer bibberend op de stoel.
In der loop der jaren ervaar ik minder bibber als ik er over praat en meer boosheid.
Hoe dat komt?
Ik denk hoe minder je er over zwijgt hoe makkelijker het word om er over te praten.
Het is voor mij nog steeds een trauma maar niet meer iets wat mijn hele leven overheerst mede dankzij therapie en lotgenoten contact.
Toch voelt het losmaken nog steeds als iets wat fout is en niet mag.
Maar ergens diep van binnen weet ik dat het juist goed is.
Je losmaken van de mensen die je dit soort dingen aandoen ook al is het famillie is alleen maar goed!
Nu op naar de volgende stappen in mijn leven.
#zeghet #ikzwijgnietmeer.

BRON: onthecht.wordpress.com
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
Ga naar: